‘Op een dag heb je het:
ooit stop ik met dwalen.
Of misschien ook nooit.
Zitten we dan, te zitten.’

Een theatrale treinreis door de tijd. Over wat voorbij gaat en wat blijft. Over een grootmoeder, moeder en (klein)dochter. Over een koor van voorbijgangers. Allen op zoek naar de vraag waar het levenspad ons naartoe leidt. Waarom volgen we het pad van onze voorgangers en wie of wat bepaalt welke richting we gaan?

Een voorstelling over tijd die niet dood wil, over wachten tot het wachten voorbij is, televisie aan, televisie uit, to-do lijstjes, herinneringen in vuilnisbakken, echo’s die naklinken in stenen muren en windstilte.

Een treinreis in de hoop ergens aan te komen. Een zoektocht in de hoop op een thuis.